W KRAINIE ŻAB I BAB / AU PAYS DES GRENOUILLES

Średniowiecznym klasztorem Than niepodzielnie władają żaby. Maleńkie, zwykłe lub wielkie jak dłoń dorosłego mężczyzny. Trzeba uważać, żeby ich nie rozgnieść, idąc wieczorem po wodę lub siadając po turecku na podłodze, żeby zjeść kolację. Jedna przypuściła na mnie szarżę, lądując na środku mojego talerza. Nasz gospodarz Somnat Baba, jogin i zarazem jedyny mnich owego klasztoru, ze stoickim spokojem przepędził ją i na oddzielnym talerzyku podał mi kaszkę, którą następnego dnia miał ofiarować jako pokarm bogu Shivie. Klasztor, w którym poza Babą mieszka jedynie kucharz, krowiarz i „wodziarz”, jest zupełnie niezwykły, położony z dala od wszystkiego u stóp wzgórza Dhinodar. O wschodzie Słońca słychać krzyk dzikich pawi, których jest tu mnóstwo. Nad głową latają zielone papużki nierozłączki, podczas gdy Baba bije w bębny, składając bogom hołd. Z wielkim trudem wspinamy się kamienistym wąwozem na wzgórze za klasztorem. Na szczycie, w małej świątynce wybudowanej na cześć świętego męża Dhoramnatha, który stał tu niegdyś na głowie przez 12 lat w ramach pokuty, urzęduje teraz Hiranat Baba, z dredami do pasa. Niemalże 360° panoramy na cały Kutch, Pakistan majaczący we mgle na horyzoncie, niezwykły spokój w takt dźwięków tantrycznej, religijnej muzyki. Aż chciałoby się tu zostać na dłużej...
Au monastère de Than, sans compromis règnent les grenouilles de toutes le tailles. Le soir surtout, il faut faire bien attention de ne pas en écraser une par hasard, en marchant ou en s’asseyant par terre pour dîner. Marta fut victime d’une charge intempestive, et la grenouille atterrit en plein milieu de son assiette. Notre hôte Somnat Baba, yogi et unique moine de ce monastère, la chassa stoïquement, et lui servit sur une autre assiette une semoule offerte le lendemain au dieu Shiva. Ce monastère du moyen age, où vivent à part Baba, un cuisinier (chapati cap’tain), un paysan (cow cap’tain) et un ravitailleur en eau (water cap’tain), est tout à fait exceptionnel, il est situé loin de tout, au pied du mont Dhinodar. Au lever on n’entend que les cris des paons sauvages, qui sont ici légion. Au dessus de nos têtes volent de jolis perroquets verts, tandis que Baba frappe les tambours pour le pouja matinal. Avec peine nous gravissons le sentier pierreux vers un temple qui est situé au sommet de la montagne. C’est là où le saint Dhoramnath a fait sa pénitence, en restant debout sur la tête pendant douze ans ; maintenant c’est Hiranat Baba, avec ses dread locks jusqu’au hanches qui nous y accueille. Une vue panoramique de presque 360° sur tout le Kutch, le Pakistan au loin, nous coupe le souffle, le tout baigné dans une musique tantrique. Décidément on aurait voulu y rester plus longtemps...