U NOMADÓW / CHEZ LEs NOMADES

Dla koczowniczego plemienia Rabari czas jakby stanął w miejscu. Jak przed wiekami przemierzają pustynię w poszukiwaniu dobrych pastwisk dla swoich kóz, owiec i wielbłądów. Niektóre rodziny dotarły aż do stanu Orissa na przeciwległym, wschodnim krańcu subkontynentu indyjskiego. Mężczyźni nieodmiennie ubrani na biało, w białych turbanach i sarmackich wąsach, zamężne kobiety zawsze na czarno, z mnóstwem tatuaży na dłoniach, ramionach, stopach i szyi. Spędziliśmy z nimi noc na stepie, (który oni nazywają lasem), jedząc przygotowane na ogniu chlebki chapati i popijając mleko prosto od owcy. Księżyc świecił tak mocno, że nie dawał spać. Zupełnie magiczna sceneria, gdyby nie to, że Rabari akurat rozbili swój obóz nieopodal fabryki stali, która przez całą noc nie dawała zapomnieć, że nie ma ucieczki od cywilizacji. Pobudka przed wschodem Słońca i pierwsze w życiu spotkanie pierwszego stopnia z wielbłądem!
Le temps s’est arrêté, pour le peuple nomade Rabari. Comme il y a des centaines d’années, ils parcourent les pleines en recherche de bonne herbe pour leurs troupeaux de chèvres, moutons et chameaux. Certaines familles ont même traversés le sous-continent de part en part jusqu’en Orissa, état de l’est l’Inde. Les hommes inconditionnellement vêtis de blanc, coiffés de turbans blancs, les femmes mariées, quand à elles, toujours en noir, recouvertes de tatouages sur leurs membres et le cou. Nous avons passé la nuit avec eux au milieux de la steppe (qu’il dénomment « forêt ») partageant leur chapati cuisiné sur le feu et leur butter milk venant droit d’une brebis. La lune brillait si fort que la nuit à la belle étoile fût bien courte. C’était magique, mis à part que le camp était à quelques kilomètres d’une usine sidérurgique (elle aussi en pleine savane), qui nous rappelais tout de même que la civilisation nous rattrape dans les coins les plus reculés de la planète. Lever avec le soleil au son d’un coq sorti d’un portable, et rencontre de troisième type avec un camélidé.