RAJASTHAN

W drodze na wschód Indii zatrzymaliśmy się w dwóch miastach Rajasthanu, najczęściej odwiedzanego przez obcokrajowców stanie. W Udaipurze, gdzie jakieś 25 lat temu nakręcono jednego z Bondów („Octopussy”), trafiliśmy na Diwali, huczne święto bogini pieniądza Laxmi. Na jego tutejsze obchody przyjeżdżają Hindusi z całych Indii, bowiem to właśnie tu znajduje się jedyna w kraju świątynia tej bogini. Petardami i fajerwerkami święto przywodzi na myśl naszego Sylwestra, z tym że trwa pięć dni i szczerze mówiąc, trzeciego dnia mieliśmy już serdecznie dosyć... Z kolei w rzadko odwiedzanym, niebieskim miasteczku Bundi, gdzie kiedyś zaszył się Rudyard Kipling, by napisać „Kima”, panował błogi spokój. Jakby jedynym zmartwieniem tubylców była walka z wszędobylskimi małpami, które wpadają na podwórka, porywają, co się da, by wymóc okup w postaci jedzenia. I czy ktoś mówił, że małpy są głupie? Mogą też być niebezpieczne, lepiej więc się od nich trzymać z daleka. Pewnego razu schodziliśmy po zachodzie Słońca z położonego na wzgórzu XIII-wiecznego fortu Taragarh, który małpy wzięły sobie we władanie. Z przerażeniem zorientowaliśmy się, że ich stado okupuje jedyną ścieżkę prowadzącą w dół i ani myśli się ruszyć! Mokrzy z emocji brodziliśmy wśród nich, uważając, by im nie nastąpić na ogony. W obu miastach zwiedzaliśmy też pałace maharadżów, przy czym mało znany pałac Garh w Bundi, z jego bogatymi i świetnie zachowanymi malowidłami ściennymi, podobał nam się znacznie bardziej niż rozreklamowany i licznie odwiedzany City Palace w Udaipurze.
Sur notre route vers l’est de l’Inde, nous nous sommes arrêtés dans deux villes du Rajasthan, l’état le plus visité de l’inde. A Udaipur, où il y a environ 25 ans un James Bond a été tourné (« Octopussy »), nous sommes tombés sur le Divali, bruyante fête de la déesse de l’argent, Laxmi. Les Indous des quatre coins du pays s’y rendent à cette occasion, car c’est ici que se trouve, paraît-il, le seul temple de cette déesse en l’Inde. La fête ressemble à notre Nouvel An avec ses pétards et ses feux d’artifices, à la seule différence qu’elle dure cinq jours et à dire vrai, nous commencions à en avoir assez dès le troisième jour. Par contre, dans le peu visité Bundi, où Rudyard Kipling a fait un séjour pour écrire « Kim », la ville respirait le calme et la tranquillité. C’est comme si le seul ennui des autochtones était l’interminable lutte avec les singes qui chipent tout ce qui leur passe par la main pour ensuite l’échanger pour de la nourriture. Et qui a dit que les singes étaient bêtes ?! Ils peuvent être aussi assez dangereux et mieux vaux se tenir à distance. Un soir nous descendions à la tombée de la nuit du fort Taragarh datant du XIII, que les singes ont pris en leur possession. Avec effroi, nous nous sommes rendus compte qu’un groupe occupe le seul passage possible et ils ne pensent nullement à nous céder le passage ! Morts de trouille nous nous sommes frayés un chemin parmi eux en faisant bien attention de ne pas leur écraser la queue. Nous avons aussi visité dans les deux villes les palais des maharadja, et le palais Garh de Bundi, pourtant peu connu, avec ses fresques superbes, nous a bien plus plu que le très touristique City Palace de Udaipur.