O SŁONIACH I NOSOROŻCACH / DES ELEPHANTS ET DES RHINOCEROS

Wizyta w sanktuarium dzikiej zwierzyny Jaldhapara to nasze pożegnanie z Indiami. Rewelacja, zwłaszcza safari o świcie na grzbiecie słonia po ociekającej wilgocią dżungli, ze słoniątkami wesoło wałęsającymi się za swoimi mami. W zasadzie wystarczyłoby już nam obserwowanie samych słoni, pierwszy raz widzianych z tak bliska! Od razu widać, że każdy ma swoją odrębną osobowość. Jedno słoniątko to mały urwis i indywidualista. Porykiwał sobie czasami, zostawał w tyle, żeby potem truchtem dogonić resztę wycieczki, chwytał za ogon swojego kuzyna, trochę od siebie mniejszego, próbując przepchnąć się przed nim na ścieżce. Tamten jednak nie dawał się, równo i grzecznie idąc za mamą. Rozczarowane słoniątko bawiło się w zamian kępą trawy, podrzucając ją w powietrzu i zarzucając ją sobie na głowę. Fascynujące! Jednak celem wyprawy nie było obserwowanie społecznych zachowań słoni, tylko zbliżenie się do nosorożców. Udało nam się wytropić ich aż pięć! Niesamowite zwierzę: potężna, zwalista, choć poruszająca się zaskakująco lekko maszyna, pożerająca pnącza i listki. Widzieliśmy też małpy, cztery różne odmiany jeleni, bawoły, orły i niezliczone mnóstwo innego, wielokolorowego ptactwa. Jednak to wizyta w wiosce, gdzie mieszka 17 państwowych słoni (po specjalnym pozwoleniu manadżera parku), zrobiła na nas największe wrażenie. Niedługo przed zmrokiem, kiedy słonie jadły (ponoć słoń potrzebuje 300kg zieleniny dziennie!!), zostaliśmy przedstawieni kilku z nim. Najbardziej towarzyska i ciekawska okazała się 6–letnia Debby. Obmacała nas trąbą od stóp do głów, łaskocząc przy tym co niemiara! Tutejsi ludzie uważają za duże wyróżnienie, kiedy słoń dotknie trąbą twojej głowy. Zapomnieliśmy zapytać, czy chuchnięcie prosto we włosy gorącym oddechem oznacza coś dodatkowego, ale na pewno to jakiś szczególny rodzaj błogosławieństwa! : )
Pour notre au revoir avec l’Inde nous avons fait une courte visite dans la réserve animalière Jaldhapara. C’était fantastique, surtout le safari au levé du jour à dos d’éléphant, dans la jungle ruisselante de la rosée matinale, avec comme compagnons deux petits éléphanteaux qui se dandinaient joyeusement derrière leurs mamans. En fait, il nous aurait suffit d’observer ces éléphants, c’était la première fois qu’on en voyait de si près ! Tout de suite on voit qu’ils ont chacun leur caractère bien définit. Un des éléphanteaux, c’est un petit chenapan et un individualiste. Par moment il poussait des cris, restait derrière pour après rattraper le reste du groupe. Il attrapait la queue de son petit cousin, il essayait de le pousser sur le coté pour passer devant. L’autre pourtant ne se laissait pas faire, et marchait sagement derrière sa maman. Le premier pour se consoler s’amusait avec des touffes d’herbe qu’il envoyait en l’air et sur son dos. Fascinant ! Ceci dit, le but de notre excursion n’était pas l’observation des comportements sociaux des éléphants mais l’approche des rhinocéros . Nous avons réussi à en approcher cinq ! Incroyable animal, énorme et massive machine qui pourtant se meut avec une légèreté surprenante et se nourrit d’herbe et de feuilles. On a pu voir aussi des singes, quarte différents types de cerfs, des buffles, des aigles et une multitude d’autres oiseaux multicolores. Néanmoins, c’est la visite de la ferme (rendue possible par le gérant de la réserve), où 17 éléphants résident, qui nous a fait le plus d’effet. Peu de temps avant la tombée de la nuit, juste au moment où ils mangeaient (il parait qu’un seul éléphant à besoin de 300 kg de verdure par jour !), nous avons été présentés à quelques uns. La plus sympathique et curieuse c’est avéré une femelle de six ans, Debby. Elle nous a scruté des pieds à la tête avec sa trompe, en nous chatouillant par la même comme c’est pas possible. Le gens d’ici trouvent que c’est un honneur quant un éléphant pose sa trompe sur la tête de quelqu’un. Nous avons oublié de demander, s’il souffle directement dans les cheveux, cela veux dire quelque chose de plus, mais c’est sûrement une sorte de bénédiction ! :)