MIŚ KOALA MOCNO ŚPI / LE COALA DORT A POINGS FERMES

Rejon Noosa na Słonecznym Wybrzeżu to bez wątpienia nasz ulubiony zakątek Australii. Zielono, spokojnie i sielsko. Jeziora, góry i rzeki bez krokodyli, plus piaszczyste, rajskie plaże, idealne dla surfistów. Kiedy spacerujemy wzdłuż klifu nad oceanem, dostrzegamy stado delfinów. Jest ich ponad 20! Niespiesznie, z wrodzonym wdziękiem baraszkują w falach nieopodal brzegu, a nam wzruszenie ściska gardło. Tego samego dnia spotykamy pierwszego w życiu misia koalę, który śpi na drzewie eukaliptusa. Zaczepiamy go delikatnie, by się przebudził i udaje się! Miś rozkosznie przeciaga się, potwornie zaspany spogląda na nas z góry i znów szykuje się, pociesznie, do drzemki (koale śpią ponoć co najmniej 20 godzin dziennie). Na drzewie obok przysiada kookaburra – ptak, który nie śpiewa, tylko zaśmiewa się, jakby drwił sobie ze wszystkiego i z wszystkich.My też bezustannie śmiejemy się do rozpuku. Aż bolą nas brzuchy! Rae, u której tu gościmy, ma fenomenalne poczucie humoru i dystans do samej siebie, jak rzadko kto. Robimy z nią tour po wybrzeżu, zwiedzając przeróżne plaże, niektóre dzikie, niektóre zabudowane wieżowcami jak Lazurowe Wybrzeże. Następnego dnia jedziemy do parku Mery Carincross na wzgórzach Blackall. Podziwiamy stamtąd zachód Słońca nad świętymi dla Aborygenów górami Glasshouse. Panuje zupełnie magiczna, mistyczna atmosfera. Zapuszczamy się na chwilę w okoliczne lasy deszczowe. Malutki wallaby przebiega nam drogę. Wsłuchujemy się w śpiew ptaka, zwanego kocim (catbird): jakby dziecko płakało w oddali. Zaraz potem powietrze przeszywa odgłos bicza - to do koncertu włączył się whipbird. Las o zmroku jest pełen tajemniczych odgłosów. Wycofujemy się z niego, z szacunkiem, na palcach.
La région de Noosa sur la Côte du Soleil c’est sans aucun doute notre endroit préféré en Australie. Verdure, calme et sérénité. Des lacs, des rivières sans crocodiles et des plages paradisiaques idéales pour les surfeurs. Quand nous nous promenons le long de la côte escarpée, nous apercevons un groupe de dauphins. Il y en a plus d’une vingtaine ! Sans se soucier avec leur grâce habituelle ils se baladent dans les vagues près du bord, et nous, l’émotion nous prends à la gorge. Le même jour nous rencontrons notre premier koala de notre vie, il dort sur haut perché sur un eucalyptus. On le taquine doucement, pour qu’il donne signe de vie et victoire ! Le petit ours s’étire, horriblement endormi, il nous observe un moment et retourne avec délice à son occupation (les koalas dorment paraît-il au moins 20 heures par jour). Sur l’arbre à coté, un kookaburra – un oiseau qui ne chante pas mais qui rigole au nez de tout le monde. Nous aussi nous rigolons sans arrêt. On en a mal au ventre ! Rae, dont nous sommes les invités, a un sens de l’humour phénoménal et comme peu de gens, ne se prend au sérieux. Nous tournons dans la région en sa compagnie, visitant une multitude de plages, certaines complètement vierges, d’autres pleines de constructions comme la Côte d’Azur. Le jour suivant nous allons au parc Mery Carincross dans les montagnes Blackall. Nous contemplons le couché du soleil sur les montagnes sacrés pour les Aborigènes. Il fait silence, une atmosphère complètement magique. Nous pénétrons dans la jungle locale pour la fin du jour. Un petit wallaby croise notre sentier. Nous écoutons le chant de l’oiseau chat (catbird), comme si un enfant pleurait dans le lointain. Tout à coup, le son d’un fouet se fait entendre, c’est l’oiseau fouet (whipbird) qui s’est mit de concert. La forêt la nuit est pleine de sons mystérieux. Nous nous éclipsons avec respect, sur la pointe des pieds.