SMUTNE OCZY ABORYGENA / LES YEUX TRISTES DES ABORIGENES

Trudno powiedzieć, żeby Laura była wioską. Kilka domów na krzyż, pub, jeden sklep i poczta. Zaciągający śpiewnie miejscowi w kowbojskich kapeluszach nigdzie się nie śpieszą. Upał i susza. Outback w najczystszej postaci. Do tego centrum kultury Quinkan - aborygeńskich prehistorycznych malunków naskalnych. Wybieramy się o świcie na spacer po okolicznych zalesionych wzgórzach, by dotrzeć do dwóch (z odkrytych tysiąca) takich mitycznych miejsc. Panująca wokół cisza jest absolutna. Nagle – cudowny ptasi koncert, spotęgowany echem kanionu. Mijamy idealnie okrągłe, trójwymiarowe pajęcze sieci. Z szacunkiem oglądamy znaki, które Aborygeni sprzed tysiącleci zostawili po sobie: ich dłonie, totemiczne zwierzęta, wizerunki dobrych i złośliwych duchów. To przeraźliwie smutne, że ta intrygująca kultura została zupełnie przez przybyszów z zewnątrz stłamszona. Napotkani Aborygeni wyglądają najczęściej jak zbite psy. Przygnębieni i smutni, rzadko kiedy podnoszą wzrok do góry.
Difficile à dire que Laura est un village. Quelques maisons, un pub, une échoppe et un bureuabureau de poste. Les gens d’ici avec leur accent mélodieux ne se pressent nulle part. La chaleur et la sécheresse. L’Outback dans toute sa splendeur. Ajouter à ça le centre culturel Quinkan des peintures aborigènes préhistorique. Nous partons au petit jour pour nous balader dans les bois escarpés, et arriver à deux de ces sites mythiques ouverts au public d’entre un bon millier répertoriés. Le silence est absolu. Soudain – un formidable concert d’oiseaux, mis en relief par l’écho du canyon. Nous passons d’énormes toiles d’araignées en 3D idéalement rondes. Avec beaucoup de respect nous contemplons les peintures qui ont été réalisées il y des siècles par les Aborigènes : leurs mains, des animaux, de bons et de mauvais esprits. C’est incroyablement triste que cette culture très intrigante a été complètement écrasée par les nouveaux venus. Les Aborigènes que l’on croise ressemblent le plus souvent à des chiens battus. Abattus, tristes, rarement ils vous regardent droit dans les yeux.