skip to main |
skip to sidebar
Sydney wygląda dokładnie tak, jak sobie wyobrażaliśmy. Słońce, wiatr, jachty, wieżowce niczym miniatura Nowego Jorku, no i oczywiście budynek Opery nad oceanem. Gdy zwiedzamy ją od środka, dowiadujemy się, że do stworzenia jej charakterystycznej formy twórca wcale nie wzorował się na kształcie żagli czy skórek pomarańczy. Za to do wewnętrznej konstrukcji czerpał inspirację z katedr gotyckich, fal i skrzydeł ptaków. Zwiedzamy też tutejsze akwarium, jak dzieci zachwycając się dziobakami, fokami, 
krokodylami i rekinami. Spędzamy w tym podwodnym świecie pół dnia, a moglibyśmy i dłużej, ale wypędza nas głód. I tu pierwsze odkrycie: w Australii nie ma knajpek, je się w food courtach – bezosobowych halach z nagromadzonym fast foodem. Wieczorna wizyta w „klubie” na przedmieściach Sydney, gdzie miejscowi przychodzą coś zjeść i rozerwać się, grając nałogowo na automatach, to dla nas kolejne kulturowe kuriozum. Zaczynamy podejrzewać, że Australijczycy są straszliwie samotni...
Sydney est exactement comme on se l’avait imaginé. Le soleil, le vent, les yachts, les gratte-ciels comme un mini New York, et bien sûr le bâtiment de l’Opéra surplombant l’océan. Quand nous la visitons de l’intérieur, nous apprenons que son architecte ne s’inspirait pas du tout de la forme des voiles ou des pelures d’oranges. En revanche, pour la structure intérieure, il s’était inspiré des cathédrales gothiques, des vagues et des ailes des oiseaux. Nous visitons aussi l'aquarium local, comme des enfants 
nous émerveillant à la vue des ornithorynques, des otaries et des requins. Nous passons dans ce monde sous-marin la moitié de la journée, et on pourrait encore y rester, mais la faim se fait sentir. Et là première chose qui saute aux yeux : en Australie il n’y a pas de petits restaurants, on mange dans des food courts – lieux sans vie où l’on vous sert du fast-food au mètre. La visite au club le soir, où les autochtones se retrouvent pour manger et se divertir en jouant aux machines à sous, c’est pour nous une curiosité culturelle de plus. Nous commençons à nous demander si les Australiens ne se sentent pas terriblement seuls.
Sydney wygląda dokładnie tak, jak sobie wyobrażaliśmy. Słońce, wiatr, jachty, wieżowce niczym miniatura Nowego Jorku, no i oczywiście budynek Opery nad oceanem. Gdy zwiedzamy ją od środka, dowiadujemy się, że do stworzenia jej charakterystycznej formy twórca wcale nie wzorował się na kształcie żagli czy skórek pomarańczy. Za to do wewnętrznej konstrukcji czerpał inspirację z katedr gotyckich, fal i skrzydeł ptaków. Zwiedzamy też tutejsze akwarium, jak dzieci zachwycając się dziobakami, fokami, 
krokodylami i rekinami. Spędzamy w tym podwodnym świecie pół dnia, a moglibyśmy i dłużej, ale wypędza nas głód. I tu pierwsze odkrycie: w Australii nie ma knajpek, je się w food courtach – bezosobowych halach z nagromadzonym fast foodem. Wieczorna wizyta w „klubie” na przedmieściach Sydney, gdzie miejscowi przychodzą coś zjeść i rozerwać się, grając nałogowo na automatach, to dla nas kolejne kulturowe kuriozum. Zaczynamy podejrzewać, że Australijczycy są straszliwie samotni...
Sydney est exactement comme on se l’avait imaginé. Le soleil, le vent, les yachts, les gratte-ciels comme un mini New York, et bien sûr le bâtiment de l’Opéra surplombant l’océan. Quand nous la visitons de l’intérieur, nous apprenons que son architecte ne s’inspirait pas du tout de la forme des voiles ou des pelures d’oranges. En revanche, pour la structure intérieure, il s’était inspiré des cathédrales gothiques, des vagues et des ailes des oiseaux. Nous visitons aussi l'aquarium local, comme des enfants 
nous émerveillant à la vue des ornithorynques, des otaries et des requins. Nous passons dans ce monde sous-marin la moitié de la journée, et on pourrait encore y rester, mais la faim se fait sentir. Et là première chose qui saute aux yeux : en Australie il n’y a pas de petits restaurants, on mange dans des food courts – lieux sans vie où l’on vous sert du fast-food au mètre. La visite au club le soir, où les autochtones se retrouvent pour manger et se divertir en jouant aux machines à sous, c’est pour nous une curiosité culturelle de plus. Nous commençons à nous demander si les Australiens ne se sentent pas terriblement seuls.
No comments:
Post a Comment