ZAPADŁA DZIURA / BOULLETS LES TROUS

Do miasteczka Cooktown na Cape York - najbardziej na północ wysuniętym półwyspie Australii - dotarliśmy drogą wiodącą przez dżunglę wzdłuż wybrzeża. Nieźle nas wytrzęsło w wynajętym na tę okazję samochodzie terenowym, ale widoki były wspaniałe! Miasteczko zostało nazwane na cześć kapitana Cooka, który właśnie tutaj, dokładnie 200 lat temu, postawił po raz pierwszy nogę na australijskim kontynencie. Za czasów gorączki złota tętniący życiem ośrodek, dziś senna dziura, gdzie tak niewiele się dzieje, że mamy wrażenie, że to właśnie tu diabeł mówi dobranoc. Spędzamy w okolicy niespieszne dwa dni. Godzinami siedzimy na bezludnych plażach obserwując, jak maleńkie kraby toczą przed sobą kulki piasku. Nie kąpiemy się jednak, bo w tutejszych wodach aż roi się od krokodyli oraz od szalenie trujących meduz. Największe emocje budzą w nas jednak widziane po raz pierwszy w życiu kangury. Polujemy na nie z aparatami na leśnych polanach, udaje nam się zbliżyć do nich na odległość zaledwie kilku metrów! Mordka małego wallaby wystająca z kieszeni mamy kangurzycy to jeden z naszych największych trofeów!

Nous arrivons à Cooktown sur la cote du Cape York – une péninsule la plus au nord de l’Australie, par une route qui passe par la jungle longeant la mer. Nous avons été bien secoués dans le 4x4 loué à cette occasion, mais les vues étaient superbes ! La ville a été nommée à l'honneur du capitaine Cook, qui a justement il y a deux cents ans pour la première fois posé ici son pied sur le sol australien. Durant la période de la ruée vers l'or, c'était une ville pleine de vie, maintenant un vrai trou. Nous passons dans les alentours deux jours sans se presser. Des heures entières nous passons sur les plages où il n'y âme qui vive, et nous observons les minuscules crabes qui font de toutes petites boulettes de sable. Nous ne nous baignons pas pourtant, parce que ces eaux pullulent de crocodiles ainsi que de très venimeuses méduses. Les plus d'émotions pourtant nous donne, pour la première fois dans nos vies, la vue de kangourous. Nous les abordons avec nos appareils sur les clairières, et nous arrivons à nous en approcher d'à peine quelques mètres ! La truffe du petit Walabi sortant de la poche de sa mère, restant l'un de nos plus grands trophées.