CHAOS W HANOI / CHAOS A HANOI

W stolicy Wietnamu Hanoi najbardziej zaskoczył nas klimat: z tropikalnego Laosu wpadliśmy w pogodę iście jesienną – mżawka, chłodno, buro. Do tego niesamowity chaos, mrowie ludzi, miliony skuterów, morze charakterystycznych stożkowych kapeluszy. Nie ma wątpliwości - zanurzyliśmy się w nową, nieznaną nam kulturę. Pierwsze wrażenie: przeważająca w tutejszych świątyniach chińska estetyka nie bardzo nam odpowiada. Wnętrza są mroczne, ponure, nieodmiennie króluje w nich posępnie wyglądająca wąsata postać, prawie zawsze towarzyszy mu drewniany, lakierowany konik (?). Obowiązkowy punkt wizyty w Hanoi: tradycyjne przedstawienie drewnianych marionetek na wodzie. Zabawne, choć czasami trochę zbyt naiwne. Rzucamy okiem na mauzoleum ojca narodu Ho Chi Minha. Tylko z zewnątrz jednak, bo szanujemy jego wolę: on wcale nie chciał być wystawiony na widok publiczny! W sumie – z zadowoleniem wyjeżdżamy z Hanoi, gdzie nic nas specjalnie nie zachwyciło. Ale my już tacy jesteśmy – nie specjalnie lubimy duże miasta ; )
Ce qui à Hanoi, capitale du Viêt-Nam, nous a le plus étonné c’est le climat ; du Laos tropical nous sommes tombés dans un terrible automne – crachin, froidure, grisaille. Pour couronner le tout un chaos indescriptible, fourmillement de gents, de millions de scooters, mer de chapeau chinois. Pas de doute une nouvelle culture, encore pour nous inconnue, se présente à nous. Première impression : l’esthétique des temples fortement imprégné de l’art chinois ne nous convient pas vraiment. Les intérieurs sont sombres, morose , immanquablement il y trône un triste personnage moustachu, presque toujours accompagné d’un cheval en bois laqué. Lieu incontournable de visite à Hanoi : le spectacle des marionnettes sur l’eau. Rigolo mais parfois un peu kitsch. Nous jetons un œil sur le mausolée de Ho Chi Minh. Seulement de l’extérieur, car nous respectons son désir : celui de ne pas être exposé au regard du public ! En fait, avec soulagement nous quittons Hanoi, où pour ainsi dire pas grand chose ne nous a passionné. Mais nous sommes comme ça – nous n’aimons pas vraiment les grandes villes ; )