Czas zatrzymał się w Luang Prabang. Ta dawna stolica Laosu wpisana na listę dziedzictwa ludzkości UNESCO zupełnie nas zauroczyła (pomimo nieodzownego przemysłu turystycznego, który tu się rozwinął). Buddyjskich świątyń jest tu więcej niż psów, za ich murami żwawo uwijają się młodzi mnisi. Codziennie o czwartej po południu w całym mieście rozbrzmiewa głuche dudnienie klasztornych bębnów. Wąskie uliczki, zaułki i przejścia, 
brukowane ulice, a wszystko tonie w bujnej, tropikalnej zieleni. W Mekongu wesoło pluskają się dzieci, młodzież spływa wartkim prądem w dół rzeki na dętkach traktorów, flota łódeczek niespiesznie przewozi miejscowych i turystów na drugi brzeg. Tam, na zalesionych i ukwieconych pagórkach kolejne urocze, pozłacane świątyńki. Gdzieniegdzie maleńkie poletka i zielone ogródki. I mili, wyciszeni, zawsze uśmiechnięci ludzie. Taki właśnie jest cały Laos – szalenie spokojny, cichy, jakby na spowolnionych obrotach.
Le temps s’est arrêté à Luang Prabang. Nous sommes tombés sous le charme de cette ancienne capitale inscrite à la liste de l’UNESCO (malgré le commerce touristique qui s’est implanté ici, bien 
évidemment). Il y a tant de temples bouddhistes qu’on n’arrive à les compter, derrière leurs murs les jeunes moines s’activent ardemment. Tous les jours à 16 heures, dans la ville entière, se fait entendre le sourd vrombissement des tambours des temples. Des rues étroites, les recoins et 
des passages, des chemins pavés et tout est fondu dans une végétation tropicale luxuriante. Les enfants s’éclaboussent joyeusement dans le Mékong, les jeunes descendent dans le fort courant accrochés aux chambres à air des tracteurs, une flotte de bateaux fait des allers et retours sur l’autre rive. Là-bas sur les collines boisées et fleuries 
d’autres petits temples dorés. Par-ci, par-là des petits champs et des jardins verdoyants. Et des gens toujours accueillants, souriants 
et paisibles. C’est le Laos en toute sa splendeur – tranquille, silencieux, au ralenti.
No comments:
Post a Comment