Dzień spędzony na pustyni solnej Salar de Uyuni to jedna z największych atrakcji naszej wyprawy dookoła świata. Trudno opisać ten nieskazitelnie biały krajobraz,
niepodobny do niczego na świecie. Horyzont gubi się w oddali, zacierając granicę między niebem a ziemią. Oglądamy pustynię o zachodzie Słońca z jej brzegów i następnego dnia wstajemy na wschód. Potem 
zapuszczamy się samochodem w głąb jej 12 500. km2. Prujemy prosto przed siebie, a monotonia krajobrazu wprowadza nas w swoistego rodzaju 
trans. 
Przystanek na Isla del Pescado z ponad tysiącletnimi kaktusami. Wizyta w hotelu w całości wybudowanym z soli. Zahaczamy też o sektor piramid solnych, gdzie 30 rodzin z pobliskiej wioski zbiera sól na potrzeby ludzi i zwierząt (miesięcznie przetwarzają 10 
wagonów soli!). Atrakcje te mają nam urozmaicić wycieczkę, ale równie dobrze można by się bez nich obejść. Salar broni się sam...
La journée passée sur le Salar de Uyuni c’est une des attractions les plus grandes de notre expédition autour du monde. Il est difficile de décrire ce 
paysage blanc immaculé, qui ne ressemble à rien au monde. L’horizon se perd dans le lointain, effaçant la frontière entre la terre et le ciel. Nous observons le désert au coucher du soleil, le jour suivant nous nous réveillons pour le levé. Plus tard nous le pénétrons en voiture ses 12 500 km2. Nous fonçons droit devant et la monotonie du paysage nous fait entrer en une sorte de transe. Arrêt à l’Isla del Pescado avec ses cactus millénaires. Visite d’un hôtel construit intégralement de sel. Nous faisons halte aussi dans le secteur des pyramides de sel, où 30 familles du village voisin recueille le sel (10 wagons par mois !). 
Les attractions sont là pour diversifier l’excursion, mais on pourrait s’en passer : le Salar se défend tout seul…
No comments:
Post a Comment