skip to main |
skip to sidebar
La Paz tonie we flagach: mieszkańcy protestują przeciwko przeniesieniu siedziby rządu do oficjalnej stolicy Boliwii - Sucre. Wpadamy tu jednak nie tylko w falę protestów, ale i również w niemoc, która sprawia, że eksplorujemy tylko 
okolice (turystyczne) naszego hoteliku. Zresztą pogoda skłania do tego – od czasu od czasu leje jak z cebra, a poza doliną, w której położone jest miasto, napadało pół metra śniegu. Oglądamy tylko targ czarowników, gdzie poza ziołami, 
płodami lam, skórami węży czy skorupami pancerników (panuje tu niezły odór!), sprzedaje się również upominki dla cudzoziemców. Zwiedzamy też przepiękny, metyski 
kościół San Franciso i o wiele mniej imponującą katedrę. Resztę czasu spędzamy w pokoju hotelowym, 
ciepło opatuleni kocami, skąd wychyniamy tylko na posiłki, które nieodmiennie jemy w pobliskiej, prawdziwkowej knajpce, gdzie starsza pani serwuje nam codziennie przepyszną, domową zupę. La Paz croule sous les drapeaux. Les habitants protestent contre le fait de déplacer le siège du gouvernement à Sucre – la capitale officielle de la Bolivie. 
Nous tombons non seulement dans une 
vague de manifestations mais aussi les forces nous abandonnent. Du coup, nous n’explorons que les environs immédiats (touristiques) de notre hôtel. De plus, la météo encourage cet état – il pleut souvent, sur les hauteurs il a neigé un demi mètre. 
Nous visitons seulement le marché des sorciers, où mis à part les herbes, les fœtus de lamas, les peaux de serpents et les tatous desséchés (il y a une odeur terrible !), on vent aussi des souvenirs pour les touristes. Nous visitons aussi la somptueuse église métisse, San Fransico et aussi la cathédrale qui est bien moins imposante. Le reste du temps nous le passons dans notre chambre d’hotel, au 
chaud sous les 
couvertures, d’où nous sortons seulement pour nous restaurer à chaque fois dans le même restau familial, où une femme nous sert de somptueuses soupes faites maison.
La Paz tonie we flagach: mieszkańcy protestują przeciwko przeniesieniu siedziby rządu do oficjalnej stolicy Boliwii - Sucre. Wpadamy tu jednak nie tylko w falę protestów, ale i również w niemoc, która sprawia, że eksplorujemy tylko 
okolice (turystyczne) naszego hoteliku. Zresztą pogoda skłania do tego – od czasu od czasu leje jak z cebra, a poza doliną, w której położone jest miasto, napadało pół metra śniegu. Oglądamy tylko targ czarowników, gdzie poza ziołami, 
płodami lam, skórami węży czy skorupami pancerników (panuje tu niezły odór!), sprzedaje się również upominki dla cudzoziemców. Zwiedzamy też przepiękny, metyski 
kościół San Franciso i o wiele mniej imponującą katedrę. Resztę czasu spędzamy w pokoju hotelowym, 
ciepło opatuleni kocami, skąd wychyniamy tylko na posiłki, które nieodmiennie jemy w pobliskiej, prawdziwkowej knajpce, gdzie starsza pani serwuje nam codziennie przepyszną, domową zupę.
Nous tombons non seulement dans une 
vague de manifestations mais aussi les forces nous abandonnent. Du coup, nous n’explorons que les environs immédiats (touristiques) de notre hôtel. De plus, la météo encourage cet état – il pleut souvent, sur les hauteurs il a neigé un demi mètre. 
Nous visitons seulement le marché des sorciers, où mis à part les herbes, les fœtus de lamas, les peaux de serpents et les tatous desséchés (il y a une odeur terrible !), on vent aussi des souvenirs pour les touristes. Nous visitons aussi la somptueuse église métisse, San Fransico et aussi la cathédrale qui est bien moins imposante. Le reste du temps nous le passons dans notre chambre d’hotel, au 
chaud sous les 
couvertures, d’où nous sortons seulement pour nous restaurer à chaque fois dans le même restau familial, où une femme nous sert de somptueuses soupes faites maison.
1 comment:
o kurcze, te zasuszone ptaki! Ciekawe, co na to by powiedzialaby moja corka :-)
Post a Comment