skip to main |
skip to sidebar
Niestety niewiele mamy kontaktu z Maorysami. Zamieszkują oni głównie Północną Wyspę, a trochę tu pędzimy. Zauważamy tylko, że wiele z nich chodzi na bosaka, nawet w supermarketach. Do tego niektóre odwiedzane przez nas miejsca mają problemy z gangami okradającymi samochody. Jedziemy specjalnie do miejscowości Kaitaia, gdzie ma znajdować się nieturystyczne centrum ich kultury. Okazuje się jednak, że od dobrych kilku lat przestało istnieć, a przedstawienia tańca w stylu naszego Mazowsza serwowane w innych centrach nie bardzo nas interesują. Odwiedzamy więc w zamian Waitangi, miejsce podpisania traktatu między plemionami maoryskimi a królową angielską w 1840 roku, od kiedy datuje się istnienie Nowej Zelandii jako państwa. Dużo czasu spędzamy w tamtejszym domu spotkań marae, podziwiając figury przodków większości zamieszkujących północ plemion. Rzeźbione kanoe na 77 wojowników także robi na nas duże wrażenie. Całe miejsce jest jednak propagandą rządową na temat dobrodziejstw brytyjskiej kolonizacji, która nas mierzi. 
Malheureusement nous n’avons pas beaucoup de contact avec les Maoris. Ils habitent principalement l’Ile du Nord, et ici on fonce pas mal. Nous remarquons pourtant qu’ils se baladent souvent pieds nus, même dans les supermarchés. A part ça, dans certains endroit que l’on visite il y a des problèmes de délinquance et pas mal de cambriolages de voitures. Nous allons spécialement à Kaitaia, où il doit s’y trouver un centre culturel maori peu touristique. Il s’avère pourtant que le centre a fermé il y a plusieurs années et les performances de danse folklorique présentées dans les autre centres ne nous intéressent pas vraiment. Nous visitons donc en échange Waitangi, le lieu où un traité a été signé entre la reine d’Angleterre et les tribus maoris en 1840, date à partir de laquelle on considère l’institution de l’Etat néo-zélandais. Nous passons beaucoup de temps dans la maison commune marae, nous contemplons les représentations des ancêtres de la plupart des tribus du nord. Le canoë géant pour 77 guerriers nous fait grande impression aussi. Pourtant, tous ceci n’est qu’une grande machination de propagande sur les bienfaits de la colonisation britannique, ce qui nous laisse bien perplexes.
Niestety niewiele mamy kontaktu z Maorysami. Zamieszkują oni głównie Północną Wyspę, a trochę tu pędzimy. Zauważamy tylko, że wiele z nich chodzi na bosaka, nawet w supermarketach. Do tego niektóre odwiedzane przez nas miejsca mają problemy z gangami okradającymi samochody. Jedziemy specjalnie do miejscowości Kaitaia, gdzie ma znajdować się nieturystyczne centrum ich kultury. Okazuje się jednak, że od dobrych kilku lat przestało istnieć, a przedstawienia tańca w stylu naszego Mazowsza serwowane w innych centrach nie bardzo nas interesują. Odwiedzamy więc w zamian Waitangi, miejsce podpisania traktatu między plemionami maoryskimi a królową angielską w 1840 roku, od kiedy datuje się istnienie Nowej Zelandii jako państwa. Dużo czasu spędzamy w tamtejszym domu spotkań marae, podziwiając figury przodków większości zamieszkujących północ plemion. Rzeźbione kanoe na 77 wojowników także robi na nas duże wrażenie. Całe miejsce jest jednak propagandą rządową na temat dobrodziejstw brytyjskiej kolonizacji, która nas mierzi. 
Malheureusement nous n’avons pas beaucoup de contact avec les Maoris. Ils habitent principalement l’Ile du Nord, et ici on fonce pas mal. Nous remarquons pourtant qu’ils se baladent souvent pieds nus, même dans les supermarchés. A part ça, dans certains endroit que l’on visite il y a des problèmes de délinquance et pas mal de cambriolages de voitures. Nous allons spécialement à Kaitaia, où il doit s’y trouver un centre culturel maori peu touristique. Il s’avère pourtant que le centre a fermé il y a plusieurs années et les performances de danse folklorique présentées dans les autre centres ne nous intéressent pas vraiment. Nous visitons donc en échange Waitangi, le lieu où un traité a été signé entre la reine d’Angleterre et les tribus maoris en 1840, date à partir de laquelle on considère l’institution de l’Etat néo-zélandais. Nous passons beaucoup de temps dans la maison commune marae, nous contemplons les représentations des ancêtres de la plupart des tribus du nord. Le canoë géant pour 77 guerriers nous fait grande impression aussi. Pourtant, tous ceci n’est qu’une grande machination de propagande sur les bienfaits de la colonisation britannique, ce qui nous laisse bien perplexes.
No comments:
Post a Comment